Hoe zeg je het…

Hoe zeg je het… ik kon mijn overstap van de PvdA naar OpKoers.nu nooit goed onder woorden brengen, niet dat ik daar zwaar onder gebukt ging, maar toch… In de vakantie las ik de bundel van Simon Carmiggelt: ‘We leven nog’ en daar in het slotwoord stond:


Het aantrekkelijke van de democratie is niet dat we eens in de vier jaar een man mogen kiezen in het parlement, voor welks verheven gekissebis we vervolgens geen belangstelling kunnen opbrengen, maar dat we ons onvoltooide zelf mogen zijn, zonder te worden opgebracht. Het bestaan is niet zoet, niet zuur, niet zout. De ondefinieerbare smaak van olijven komt er dichter bij en die wil ik mogen proeven. Mijn dodelijke vrees voor ideologieën die een heilstaat te vergeven hebben, is dat ze me gelukkig willen maken. Daar krijg je vast eeuwige zweren of onverklaarbare migraine van. 't Moet toch érgens heen?

Simon Carmiggelt schreef het in al 1962, ik was toen een broekie van negen, maar ja bij sommigen duurt het wat lang er voor ze op koers komen.
Wim Kloekhorst